«سهراب سپهری» و جهان تازه‌ای كه آفرید

او تأكید كرد: زیبایی در شعر «سپهری» فراتر از یك مفهوم بیرونی، حاصل «ادراك روح» و تجربه زیسته انسان است.
حمیدی با اشاره به مفهوم «فضا سازی» در اشعار سهراب سپهری، گفت: «سپهری» با استفاده از قدرت توصیف، ذهن خواننده را از فضاهای آشنا رها كرده و به سوی تجربه‌ای ملموس از هستی سوق می‌دهد.
او «شكستن كلیشه‌ها» را ویژگی اصلی شعر «سهراب سپهری» دانست و افزود: «سپهری» با استفاده از «پارادوكس» و «به‌هم‌ریختن هم‌نشینی واژگان»، تلاش می‌كند «قبار عادت» را از چشم خواننده بردارد و با كنار گذاشتن قراردادهای زبانی و كلیشه‌های رایج (مانند جایگزینی گل سرخ به جای كعبه)، سعی دارد چشم انسان را دوباره به عناصر مادی و حسی باز كند تا جهان را فراتر از عادت‌ها و با نگاهی تازه بنگرد؛ درواقع شعر «سپهری» ابزاری برای رهایی از «عادت‌های زبانی» و رسیدن به «هسته هوش» و اصالت هستی است.
حمیدی در پایان، رویكرد «سپهری» را راهی برای «رهایی از عادتها» و «نزدیك شدن دوباره انسان به هستی» دانست.