صدای جمهوری اسلامی ایران
display result search

از ساعت به مدت

یادداشتی از صادق رحمانی، مدیر شبکه رادیویی فرهنگ
محمدصادق رحمانیان مدیر رادیو فرهنگ در یادداشتی، خاطره ای از ابوالفضل زرویی نصرآباد و قیصر امین پور تعریف کرد.

من در کنار دو شاعر که زندگی را دوست داشتند، نشسته بودم. خرداد هزار و سیصد و هشتاد وشش در هتل لاله تهران. هادی سعیدی کیاسری، نخستین کنگره ادبیات آمریکای لاتین را یرگزار می کرد و نویسندگان آمده بودند تا حکایت آدمیان آن سر دنیا را با آدمیان این سر دنیا برای هم بازگو کنند. از مارکز بگویند و بورخس. آنان که خود ملول اند، اما برای دیگران زندگی، هنر و زیبایی را تولید می کند تا از میان کلمات شاد و شادان، ملالت خود را پنهان کنند یا شاید می خواهند آتش نشاط را در تاریکی نگاه دیگران به جان و جهان فروزان سازند.
کلمات داستانویسان و شاعران ما پر است از سطرهایی که گویی آدمی با خود حرف می زند. حرف می زند تا بیان گر دردهایی باشد که روح آدمی را می تراشد. من در کنار قیصر نشسته ام. در کنار شعر قیصر امین پور، وقتی یک روز در میان دیالیز می شد. او این درد آمیخته با لذت زندگی را این گونه بیان می کند:

این روزها که می گذرد
شادم
زیرا یک سطر در میان
آزادم
و می توانم
هر طور و هر کجا که دلم خواست
جولان دهم
- در بین این دو خط -

و شاعر دیگری که در کنارش نشسته ام، که برای رفع ملال خود و دیگران کلمات را به شکل کاریکاتور در می آورد. ابوالفضل زرویی نصرآباد است که ظاهری جدی و غیرشوخ دارد. آرام و ساکت است و هرچه توان طنز دارد در قلمش جاری است نه در گفتارش، یعنی از این شکل و شمایل نمی توانی عمق طنز او را تشخیص بدهی. چهره ای جدی با سبیلی از بناگوش در رفته. روزی که از نفس فرشتگان هم ملول شده بود، شعری برای قیصر نوشت:

درد، درد، درد، درد
در وجود گرم و مهربان مرد
خانه کرد
مرد مهربان از این هوای سرد
خسته بود
درد را بهانه کرد

آه، آه ، آه ، آه
باز هم صدای زنگ و بغض تلخ صبحگاه:
- ای دریغ آن که رفت ....
- ای دریغ ما ، دریغ مهر و ماه
دوستان نیمه راه

رود، رود، رود، رود
رود گریه جماعت کبود
در فراق آن که رفت
در عزای آن که بود
«دیر ماندهام در این سرا... » ولی شما ، عزیز
«ناگهان چه قدر زود...»

و روز دیگری که از نفس فرشتگان ملول تر شده بود، نامه ای نوشت به مسوولان فرهنگ و در آن از حضور در تهران متمدن عذرخواهی کرد. او گفت: اگر حضور من در تهران برای فرهنگ و ادب بی تاثیر است، به حاشیه می روم. او با خودش به کتک کاری پرداخت، بعد در دادگاه، خودش را محاکمه کرد و ابوالفضل، زرویی نصرآباد را به احمدآباد تبعید کرد. بعد به همه گفت: ملالی نیست جز دوری شما ...

سال 1386 در هتل لاله، من در کنار دو شاعر ملول که زندگی را دوست داشتتند، نشسته ام... قیصر و ابوالفضل؛ اکنون من از هر دو ملول ترم.

مرتبط با این خبر

  • رئیس خانه کتاب در استودیو "چهل برگ"

  • "جادوی صحنه" به سراغ مردی به نام اوهه می رود

  • خواننده آی نسیم سحری میهمان امروز برنامه" سروش" رادیو فرهنگ

  • بررسی فیلم سینمایی آستیگمات در "جادوی صحنه"

  • نشست فرهنگی بین کاردار سفارت لهستان و مدیر رادیو فرهنگ

  • جوابیه رادیو فرهنگ به توئیت دکتر محمود صادقی نماینده مجلس شورای اسلامی

  • مراسم تکریم بازنشستگی حمید رضا نجفی در رادیو فرهنگ

  • "به نام تجلی" ویژه برنامه رادیو فرهنگ به مناسبت 17 ربیع الاول

  • استودیو “آشتی کنان" رادیو فرهنگ این هفته دو زوج را آشتی می دهد

  • پرمخاطب ترین های "اکسیر" در آخرین قسمت اکسیر