زبان برخلاف تصور ما، پديده اي يكنواخت و يك سطح نيست. در زمان ها و شرايط  مختلف كاربرد زبان متفاوت است و به گونه اي خاص بيان مي شود كه با آن موقعيت و شرايط مطابقت دارد. از اين رو زبان وسايل ارتباط جمعي نيز داراي ويژگي هايي است كه آن را تا حد زيادي از گونه هاي ديگر متمايز مي كند.

اما دو نفر در زبان رسانه اي نقش بسيار مهم و بسزايي دارند. نويسنده و گوينده.
نويسنده در راديو بايد ويژگي هاي آن را بشناسد. اين ويژگي هاي كه در زبان راديو نقش عمده اي دارند عبارتند از:
-راديو به جهت اينكه قابل رجوع نيست، نويسنده نبايد در نوشته هاي خود براي راديو از كلمات مهجور و جملات طولاني و مقايسه هاي غير رايج استفاده كند.
 
- راديو الزاما در شرايط مطلوب و دلخواه شنيده نمي شود از اين رو نويسنده بايد در متن هاي راديويي مثال بزند، در صورت نياز توضيح دهد يا جمله اي را تكرار و نتيجه گيري كند.
 
-متن راديو براي شنيدن بايد نوشته شود نه براي خواندن. پس بايد متن هاي راديو سهل، ساده و روان نوشته شود و از جملات كوتاه بهره گيري شود.
 
- راديو رسانه اي است شنيداري. از اين رو بايد واژه هاي هم آوا در نوشته هاي راديويي پرهيز كرد. مثل تهديد و تحديد.
 

- ديدني ها در راديو چندان جايگاه مناسبي ندارد. لذا در نوشته ها نبايد از واژه هاي مثل بالا، زير و ... بكار برده شود.
 

-نويسنده در راديو مثل زنبور عسل است. بايد روي گل هاي متفاوتي بنشيند، و عسل بعمل آورد.مورچه نباشد كه باركشي كند، به تعبير اهالي راديو، نويسنده نبايد رونويسي كند.

                                                                                                                                                محمد رضا گلي زاده

                                                                                                                                               مشاور اجرايي راديو