استاد حبیب الله  بدیعی درمازندران در شهرسواد کوه در کانونی گرم و با محبت زاده شد و در آغوش پدر و مادری پرورش یافت که برای هنر و هنرمند احترامی خاص قائل بودند.دو ساله بود که پدرش سواد کوه را ترک و در شهر ساری اقامت کرد و به کار فلاحت و تجارت پرداخت.هنوز هشت ساله نشده بود که همراه خانواده ی خود به تهران آمد و مقیم این شهر شد.در ساری برادر بزرگ حبیب برای خود ویلنی تهیه کرد و نوازنده ا ی ارمنی به فرا گرفتن ویلن مشغول شد ولی بعد از دو سال از ادامه ی کار خسته شده نواختن ویولن را ترک کرد. در این هنگام حبیب گه گاهی بدون اجازه و دور ازچشم برادر،مشتاقانه دستی به ساز می برد و نغمات دلنشینی به گوش می رساند.این عمل از دید برادرپنهان نماند و وقتی که علاقه ی فراوان او را به موسیقی دید ویلن را به او هدیه داد.

سال 1326 حبیب نوجوان پس از مدتی تمرین نزد خود به کلاس آقای مفخم پایان رفت و از ایشان کسب فیض کرد .دکتر لطف اله مفخم پایان یکی از شاگردان خوب و باوفای استاد ابوالحسن خان صبا بود چنانکه اغلب ردیف های استاد،به خط و اهتمام این هنرمند نوشته و چاپ شده است.وی سه سال حبیب اله بدیعی را در فراگیری ردیف های صبا تعلیم داد . بدیعی رفته رفته در کار موسیقی چنان پیشرفتی کرد که در سال 1329 یعنی پس از چهار سال نوازندگی،در برنامه ی رادیو ارتش به تکنوازی ویلن پرداخت. بعد از دو سال،در واقع در سال 1331 به کلاس استاد ابوالحسن صبا رفت و مدت دو سال از محضر وی کسب فیض کرد و دوره ی تکمیلی آوازها را نزد او به پایان رساند.
حبیب اله بدیعی در نواختن دستگاه ها و گوشه های آواز، قدرت و توانایی فراوانی دارد. در آهنگسازی ونوازندگی سبک خاصی دارد که هر یک از آثار او شیوایی و لطافت کم نظیری دارد.او همین که می بیند تکرار نغمات و گوشه ها ممکن است برای شنونده کسالت آور باشد به قطعه ای ضربی روی می آورد که موجب تنوع و قدرت نوازندگی اش می گردد به طوری که بسیاری از اهل فن معتقدند که سلوی مشهور او که در دستگاه شور نواخته شده به لطافت و عظمت تمامی دریای مازندران،زادگاهش،است و شنونده را در رؤیاهای دور و دراز فرو می برد.حبیب اله بدیعی ابتدا در سال 1333 ارکستر کوچکی را رهبری می کرد که بعدها بنا به تجدید نظر تشکیلات ارکستر های رادیو،ارکستر شماره ی 6 نامگذاری شد. وی در سال 1337  به دعوت داود پیرنیا،سرپرست برنامه ی گلها،کار خود را در این برنامه با خوانندگانی چون:غلامحسین بنان،حسین قوامی،اکبر گلپایگانی،محمود خوانساری،محمد رضا شجریان ودیگران آغاز کرد.
حبیب اله بدیعی از  تکنوازانی است که شاگرد ابوالحسن خان صبا بوده و علاوه بر این با بیشتریا همه تکنوازان خوبمان هم حشر و نشر مداوم داشته و به این ترتیب حبیب اله بدیعی،به طریق تجربی با تحولساز و کار ویلن در موسیقی ایرانی و بعد با شیوه های گوناگون نوازندگی آشنا شده است گذشته از همه این ها ، حبیب اله بدیعی مثل جمعی دیگر از تکنوازان برجسته در مایه ها و گوشه های گوناگون موسیقی ملی دست به یک نوع بسط و گسترش زده است.. بدیعی برای شناساندن موسیقی سنتی و اصیل ایران،مسافرت های متعددی به کشورهای:افغانستان،آلمان،آمریکا،بلژیک،انگلستان کرد که هنرمندانی چون :جهانگیر ملک،فرهنگ شریف،مجید نجاهی،محمودی خوانساری،جمال وفایی و کورس سرهنگ زاده با وی همکاری داشتند.حبیب اله بدیعی،برای کمک به مؤسسات خیریه مانند بیمارستان های مسلولان ، معلولان واماکن فرهنگی کنسرت های فراوانی برگزار کرد .وی علاوه بر تکنوازی،آهنگ های بسیاری ساخت که بیشترشان از آثار با ارزش موسیقی اصیل ایران است و با اقبال روبه رو شد و حدود صد و پنجاه آهنگ ساخت که خودش میان آن ها :
کعبه ی دلها، فریاد از این دل ، افسانه ی عشق، دل بی گناه، الهی بمونی، افسانه ی زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانه کمتر، شعله ی سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور، زندگی من را بیشتر دوست داشت.

آلبوم سدره ؛ ویولن: استاد حبیب الله بدیعی ، پیانو: استاد جواد معروفی و تنبک : استاد جهانگیر ملک