صدای جمهوری اسلامی ایران
display result search

دهمین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد عصر دیروز برگزیدگان خود را در تالار وحدت معرفی کرد.

بر اساس آراء هیئت داوران در بخش رمان اثر «این خیابان سرعت‌گیر ندارد» نوشته مریم جهانی از نشر مرکز و «بی‌کتابی» نوشته محمدرضا شرفی خبوشان از انتشارات شهرستان ادب به صورت مشترک به عنوان برگزیده معرفی شدند.
در بخش داستان کوتاه کتاب «اسم شوهر من تهران است» نوشته زهره شعبانی از نشر مرکز شایسته تقدیر معرفی شد.
در بخش مستندنگاری دو اثر «آنک پاریس» نوشته میرجلال الدین کزازی از انتشارات صدای معاصر و «سفر دیدار» نوشته محمدرضا توکلی صابری از نشر اختران به صورت مشترک شایسته تقدیر معرفی شدند.
در بخش نقد ادبی نیز دو کتاب «بلاقطع از آتن تا مدینه» نوشته داود عمارتی مقدم از نشر هرمه و کتاب «درآمدی بر تحلیل انتقادی گفتمان روایی» نوشته حسین صافی از نشر نی شایسته تقدیر شدند.
در بخش ویژه مربوط به موضوع کار نیز هیئت داوران از آثار زیر تقدیر کرد.
ـ «سایه اژدها» نوشته محمد علی گودینی
ـ «سرگذشت نامه کارآفرینان ایرانی» نوشته رضا یادگاری و مهشید صناعی فر
ـ «پنجره ای به گذشته» نوشته بهراد مهرجو و متین غفاریان
ـ «برج سکوت» نوشته حمیدرضا منایی
ـ «میر نامیرا» نوشته میکائیل عظیمی
ـ «شازده حمام» نوشته محمدرضا پاپلی
ـ «نفحات نفت» نوشته رضا امیرخانی
میر جلال الدین کزازی برگزیده ی بخش مستند نگاری دهمین دوره ی جایزه ی جلال در گفتگو با گزارشگر رادیو فرهنگ درباره ی اثر برگزیده ی خود با نام « آنَک پاریس» در بخش مستند نگاری گفت :
این کتاب (آنَک پاریس) به راستی گزارش سفر است و من آگاهانه آن را سفرنامه نمی خوانم زیرا از گونه ی آنچه با نام سفرنامه شناخته می شود نیست . من در سه شنبه ی پایانی سال 94 برای دو سخنرانی به پاریس رفتم که یکی برای استادان و فرهیختگان پاریسی به زبان فرانسوی برگزار می شد و دیگری برای ایرانیان باشنده در پاریس به زبان پارسی برگزار می شد . اما این دو سخنرانی به چندین سخنرانی و نشست علمی و ادبی دیگر افزایش یافت . سه شنبه ی نخستین سال 95 بازآمدم یک هفته در پاریس بودم و خانه ی فرهنگ ایران که از سوی کشور ما این بزم را سامان داده بود به گرمی پذیرای من شد و زمینه را به شایستگی فراهم کرد تا من آنچه را از پاریس که برترین شهر هنر جهان را پدید آورده است ، ببینم . این کتاب گزارش این سفر است اما نه به شیوه ی رخدادنگاری . چندین بار گفته ام سفرنامه نویسی به شیوه ی کهن سر آمده است زیرا آن سفرنامه کارآیی خود را از دست داده و امروز رسانه ها و ابزارهای نمایشی و دیداری جهان را بسیار شناخته و آشکار فرا پیش ما می گسترد . سخن گفتن از آن شگفتی ها در سفرنامه فر و فروغ خود را از دست داده است . از همین روی سفرنامه ، بیشتر به گزارشی درونی ، روان شناسی دگرگونی یافته است اما در پیوند با سفر . یعنی سفرنامه نویس آنچه را در سفر بر او گذشته است ، شنیده ها ، دیده ها و آزموده های خود را در سفرنامه می آورد . به گونه ای هم سفرنامه است در معنی سفر و هم آنچه در ادب فارسی میتوانیم آن را « پَستوانه» بنامیم یعنی اعترافات . اینگونه از سفرنامه نگاری از دید من آینده ی این هنر را در تنها در ایران بلکه در جهان پایه خواهد ریخت .
سفرنامه هایی که من تا کنون نوشته ام همه بدین شیوه است . « روزهای کاتالونیا» که گزارش سفر دیریاز من به اسپانیا و بارسلونا است . « دیدار با اژده ها » که گزارش سفر من است به چین ، « از دهلی نو تا آتن کهن » که چهار گزارش سفر را در بر می گیرد . سفرنامه ای که در پیوسته است ، سروده است نوشته نیست با نام « یورگ نامه ی نو » که گزارش سفر من است به نیویورک و واشنگتن و سرانجام «آنَک پاریس » که از آن سخن گفتم . این کتاب به راستی عنوانی دارد بلند که عنوان نخستینش این است :« باره ، نگاره ، تن واره ، آنک پاریس ، هنر را شکر پاره » ، این نام اصلی این کتاب است اما به نام «آنَک پاریس » فروریخته است .

مرتبط با این خبر

  • فراخوان دومین جشنواره «ایران ساخت» منتشر شد

  • « شغلم : خندیدن »

  • « زبان فارسی »

  • هر سحرگاه با «سحوری » از رادیو فرهنگ

  • سیری در ادبیات ایتالیا در رادیو کتاب

  • ترتیل قران کریم هر سحرگاه در رادیو فرهنگ

  • نغمه های نیمایی را از رادیو فرهنگ بشنوید

  • ماه مبارک رمضان در آینه ادبیات پارسی

  • « سکوت یا پر حرفی »

  • ثبت ملی عروسک قوم ترکمن